Imagine Peace : White Ribbons of Bosnia

Hoe stel je vrede voor jouzelf voor als de massamoord op jouw mensen niet is erkend? Als je afkomstig bent uit de laatste genocide uit Europa? 
Wat als wereldwijde oorlogs-onrust de spanning in jezelf opnieuw aanwakkert? 
Hoe neem je dan ruimte in met collectief trauma in je borst? 

We herdenken het genocidale geweld tegen Bosnische moslims en Kroaten in Prijedor in de jaren ’90. We spreken over silencing en over de doorwerking van geweld naar volgende generaties — over leven met onafgemaakte wonden terwijl nieuwe geopolitieke dreiging dichterbij komt. Nu de noodpakketten in Nederland weer op de mat liggen en waarschuwende speeches van politieke leiders opnieuw het nieuws vullen. 

Wat gebeurt er met de veelheid aan emoties in de Bosnische diaspora wanneer opnieuw oorlogen en conflicten plaatsvinden en herinneringen aan de bosnische genocide weer doen opleven onder de gemeenschap. En opnieuw onschuldige mensen doelwit worden terwijl de internationale gemeenschap vanaf de zijlijn meekijkt 

De maatschappelijke onwetendheid over eerder genocidaal geweld is een trigger wanneer nieuwe onrust gebeurt. Het voelt als zout op oude wonden die opnieuw worden opengereten. Er is veel om over na te denken. 

In dat licht staat de herdenking: een middag ter nagedachtenis aan de geplande massamoord op Bosnische moslims en Kroaten in de regio Prijedor in de jaren ’90. We staan stil bij onafgemaakte wonden, omdat elke traan die uit onrecht is gehuild het verdient om getroost te worden. 

• Sara Dzafic: Sara Džafić (23) is Politiek Socioloog werkzaam als arbeidsmarktonderzoeker. Geboren in Rotterdam als kind van vluchtelingen uit Prijedor draagt zij de herinneringen en verdriet van de oorlog met zich mee. Dit is de drijfveer achter haar maatschappelijke inzet. De Dag van de Witte Armbanden is voor haar niet alleen een herinnering aan het genocidale geweld dat haar familie trof, maar ook een manier om dialoog te faciliteren, te herdenken en de voortdurende noodzaak om nieuwe oorlogen en misdaden te blijven veroordelen.
• Zoran Bogdanovic: Zoran Bogdanović (31) is journalist bij Trouw en schrijft over sociale cohesie, mensenrechten en taboes. In 1994 werd hij geboren in Prijedor en groeide op in Nederland. Pas in zijn tienerjaren ontdekte hij wat er in zijn geboortestad gebeurd was, en ging op een zoektocht om de stilte en ontkenning over de genocide te begrijpen. Volgens Bogdanović moet die stilte doorbroken worden: zonder een collectieve geschiedenis is er geen kans op langdurige vrede en rechtvaardigheid. Met zijn pen en gastlessen zet hij zich daar voor in.
• Arijana Denic: Arijana Denić (51) is geboren in Bosnië en vluchhte in mei 1993 naar Nederland, waar zij haar leven opnieuw opbouwde. Zij woont in Rotterdam, is moeder en werkt als financieel medewerker. De oorlog heeft haar diep gevormd en de herinneringen draagt zij dagelijks met zich mee. Herdenken is voor haar een blijvende verantwoordelijkheid. In Nederland nam zij, samen met haar medestanders in Sedra, het initiatief voor de herdenking van de Witte banden, om slachtoffers van genocidaal geweld in omgeving Prijedor te blijven herdenken en bewustwording te creëren.
• Hasan Hadzic: Hase Hadzic (61) is geboren en getogen in Kozarac. Tijdens de oorlog in Bosnië zat hij gevangen in concentratiekamp Trnopolje, een ervaring die zijn leven blijvend heeft getekend. In 1992 vluchtte hij naar Nederland, waar hij een nieuw bestaan opbouwde. Hij woont in Arnhem met zijn vrouw Ada. Samen hebben zij twee dochters en vier kleinkinderen. Hij werkt in de IT-sector. Herdenken voelt voor hem als een blijvende plicht en een manier om verbonden te blijven met het verleden.